Zij…

11 november 2025

Ze is er altijd. Elk moment. Op zaterdagmiddagen wanneer de mist als een deken over het D veld hangt. Als de regen op de woensdagavonden horizontaal en genadeloos naar beneden klettert. Ze klaagt nooit. Ze zwijgt. Ze wacht. Ze draagt.

Ze ligt in de kleedkamer terwijl wij lachen. Ze ziet onze teleurstelling na een verloren duel. Ze proeft het gras van het intens slechte veld van Tsjom. Ze voelt onze blijdschap na een zwaarbevochten zege. Ze kent onze rituelen. Ons sokritueel. Ons schoenritueel. Ons shirtritueel. Ze hoort onze grappen en onze kreten, maar ook onze stilte na weer een gemiste penalty.

Ze reist met ons mee. Achter in de kofferbakken. Naast een kist bier. Hoge verwachtingen. Grote praatjes. Soms wat punten. Langs en door dorpen waar de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Ze zegt niets. Ze is en blijft de constante. De constante tussen jonge gasten en oude rotten. De constante tussen winst. Tussen verlies. Tussen hoop. Tussen bier. Ze zwijgt, maar ze is er altijd. Ze draagt onze trots, maar ook onze schaamte. Én onze natte, riekende sokken..

En toch.. we kijken zelden naar haar om. Ze krijgt geen applaus. Geen douche. Geen dankjewel. Hooguit een trap of een klap van de kofferbak. Zij is het ondergeschoven kindje van het spel waar we zo van houden. De eerste die aankomt. De laatste die vertrekt. Altijd besmeurd. Vaak vergeten, nooit verdwenen. Soms laten we haar dus weken staan. Gesloten. Vergeten. Tót de eerste training na de zomerstop en we haar vol enthousiasme openen. Die geur. Potjandorie, wat stinkt ze dan.. Maar in die geur zit alles. Een mengsel van zweet. Gras. Opgedroogd leer. Schimmel. Zaterdag. Strijd. Pijn. Blijdschap. Boosheid. Vriendschap. De geur van de zaterdag. Pure nostalgie.

Een jaar geleden kwam ze in ons leven. Vers. Schoon. Trots. Dit alles dankzij Bandsma Bultje Verhuizingen. Zij weten hoe dingen verplaatst moeten worden. Met passie. Met liefde. Ook met háár verplaatsen zij emoties. Herinneringen. Verhalen.

Ze heeft nooit iets gevraagd. Geen dank. Geen aandacht. Geen lof. Geen glorie. Geen eer. Maar vandaag. Vandaag krijgt ze hetgeen haar zo toekomt. Dié eer. Zonder haar geen verhalen. Zonder haar geen zaterdaggevoel. Zonder haar geen wij. Ze is geen ding. Ze is niet zomaar iets. Ze is dé stille getuige van onze kleedkamergeheimen. Ze is een deel van ons. Ze is onze metgezel.

Ze is.. Ze is onze voetbaltas!!

Ze is..

DT