Zakkenwasls!!

21 augustus 2026

Zaterdag 18 juli. Zo’n datum waarvan je vooraf denkt;  ‘Die gaan we nooit meer vergeten!!’ Nou, ik kan u melden.. Dat doen we zéker niet..

SC Cambuur tegen Al Wasl.
Een intercontinentale wedstrijd.
Op ons veld. In ons Stiens.

Alles was geregeld. Alles stond klaar. Wekenlang was er gebeld, overlegd, geïnventariseerd, gebouwd, gesjouwd en georganiseerd. Mensen hadden hun vrije avonden opgeofferd. Afspraken waren verzet. Mouwen waren opgestroopt. Het gehele It Gryn lag erbij om door een ringetje te halen.

En toen kwam het bericht;
‘Al Wasl komt niet..’

De ene verklaring volgde de andere op. Er zou zijn afgesproken dat de wedstrijd in het Cambuurstadion gespeeld zou worden. Een aantal spelers zou in het ziekenhuis liggen, waardoor Al Wasl niet voldoende spelers op de been kon brengen. Het waren slechts twee van de vele verhalen die voorbijkwamen.

De woorden ‘Al Wasl komt niet..’  kwamen aan als een mokerslag op onze borst. Als bliksem die een boom door midden splijt. Van dichtbij had ik gezien hoeveel tijd, energie en betrokkenheid er in deze dag waren gestoken. Ik had de voorbereidingen, de spanning en het enthousiasme meegemaakt. Nu zag ik wat deze afmelding met iedereen deed. De verbijstering. De boosheid. De machteloosheid. De tranen.  Maanden werk dreigden in één ogenblik voor niets te zijn geweest.

Want achter een evenement als dit zitten geen anonieme namen in het draaiboek. Daarachter zitten mensen. Vrijwilligers. Mensen die uren, dagen, weken en maanden van hun eigen tijd geven. Mensen die niet vragen wat het hun oplevert, maar wat zij voor de club kunnen betekenen. Dit zijn geen bakstenen. Geen machines. Vanaf de zijlijn is een oordeel tenslotte snel geveld. Dus laten we het vooral niet te Plat slaan..

Toen bekend werd dat Al Wasl niet naar Stiens zou komen, gebeurde er iets bijzonders in Friesland. Geen medelijden, iets waar we ook niet op zaten te wachten. Maar medeleven was er. Oprécht medeleven.

Van Cambuursupporters. Van Stiensers. Van voetballiefhebbers. Van bestuurders. Van (Cambuur) sponsoren. Van mensen die onze vereniging nauwelijks kenden. Van vele andere amateurclubs uit heel Friesland. Op zo’n moment merk je dat Stiens groter is dan alleen dat stukje grond tussen een aantal plaatsnaamborden.

Berichten stroomden binnen. Mensen wensten ons sterkte. Ze spraken hun waardering uit en lieten weten hoe zuur ze het voor ons vonden. Niet alleen omdat een wedstrijd niet doorging, maar vooral omdat men wist hoeveel werk er achter de schermen al was verricht.

Maanden voorbereiding. Talloze uren. Vrije avonden.
Overleggen. Bellen. Regelen. En dan word je op het laatste moment aan de kant gezet. De vele positieve reacties deden ons goed. Nog stééds..

Want juist op zo’n moment merk je dat de voetbalwereld groter is dan je eigen sportpark, maar tegelijkertijd ook klein. Dat clubs op zaterdag tegenover elkaar staan, maar buiten de lijnen ook naast elkaar kunnen staan. Heel Friesland, en daarbuiten, leefde met ons mee.

Maar terwijl er buiten onze vereniging iets loskwam, gebeurde er binnen SC Stiens ook iets. Wij lieten de kop niet hangen. We gingen door. Na deze klap kwam er bij ons allemaal iets naar boven; Strijdlust!! Want er zou een wedstrijd komen. Linksom of rechtsom.

We waren niet maandenlang bezig geweest om ons op het laatste moment gewonnen te geven. We hadden niet zoveel uren gemaakt om vervolgens de hekken maar dicht te doen. Het veld lag klaar. De vrijwilligers stonden klaar. Cambuur stond klaar. Dus Stiens stond klaar.

U weet hoe het is verlopen. Er werd geprobeerd een andere tegenstander te vinden. Er werd gebeld. Gezocht. Geschakeld. De Treffers, de tweede divisionist uit Groesbeek bleek nog een optie. Een klein vlammetje hoop in een behoorlijk donkere middag. Maar ook dat vlammetje doofde snel. De Treffers bleek al een oefenwedstrijd te hebben. Je verzint het niet, maar ja, tegenstander was Al Wasl.. De zieke spelers waren wonderbaarlijk genezen en uit het ziekenhuis ontslagen. Je zou bijna zeggen dat Al Wasl hun tenten hadden opgeslagen in Lourdes..

Dan maar anders. Dan maar Cambuur tegen Cambuur. Een onderlinge oefenwedstrijd. Cambuur #1 onder leiding van Rik Reinsma, met aan de andere kant Dennis Reus aan het figuurlijke roer van Cambuur #2.

Niet het affiche waarvoor maandenlang was gewerkt. Niet de wedstrijd waarvoor alles was opgebouwd. Niet de wedstrijd waar de supporters op zaten te wachten. Niet de wedstrijd waar we de sponsoren warm voor hebben gemaakt. Maar wél een wedstrijd. Want in Stiens zou gevoetbald worden. En juist toen liet SC Stiens zien waar het woord vereniging werkelijk voor staat.

Een vereniging is niet een gebouw. Het is niet alleen een bestuur. Het is niet alleen een kantine. Het is niet alleen een veld. Het is niet alleen een elftal. Een vereniging bestaat uit mensen die zich verenigen. Mensen die bij elkaar komen. Die niet weglopen wanneer het tegenzit, maar juist dichter naast elkaar gaan staan.

We waren al één. Maar door alles wat er gebeurde, werden we nóg hechter. Waar misschien teleurstelling had kunnen ontstaan, ontstond verbondenheid. Waar mensen moedeloos hadden kunnen worden, gingen de mouwen verder omhoog. Alle schouders gingen eronder. Niet een paar. Niet alleen de mensen die officieel ergens verantwoordelijk voor waren. Iedereen.

De biertappers. De mensen van de organisatie. De veldploeg. De hamburgerbakkers. De muntenverkopers. De verkeersregelaars. De waardevolle veldheren. De sjouwers. De opruimers en álle stille krachten die deden wat nodig was.

Niemand was belangrijker dan de ander, iedereen was onmisbaar. Dát is een vereniging. Niet samen juichen wanneer alles goed gaat. Maar samen blijven staan wanneer iets waarop je maanden hebt gebouwd plotseling dreigt weg te vallen.

Al Wasl liet ons zitten. Prima. Dat zegt iets over hen. Maar wij lieten onze eigen club niet vallen. Dat zegt álles over óns. Wij lieten onze vrijwilligers niet staan. Wij lieten Cambuur niet staan. Wij lieten onze bezoekers niet staan. En bovenal; Wij lieten elkaar niet staan.

Vereniging is dus niet alleen een zelfstandig naamwoord. Vereniging is een werkwoord.
Wat een zoetsappig gedeelte van dit verhaal he? Ikzelf krijg er plakkerige vingers van.. Maar hey, het is wel waar he..

Maar laten we ondertussen ook de minder romantische kant belichten. Dit is tenslotte geen LinkedIn, waarin iedere tegenslag achteraf  ‘een prachtige leerervaring’ blijkt te zijn en iedereen dankzij een inspirerende mindset nóg sterker uit de strijd komt. Soms is iets gewoon ontzettend klote. En soms kost het ook gewoon geld. Veel geld.

De inkopen waren gedaan. De koelingen waren gevuld. De materialen waren besteld. De voorbereidingskosten waren gemaakt. It Gryn stond in het teken van Cambuur – Al Wasl. Al die rekeningen verdwijnen niet zomaar omdat een tegenstander op het laatste moment besluit weg te blijven. Was dat maar zo, hadden ze in Dubai nog een fruitmand ontvangen van ons..

Over de financiële gevolgen en de afhandeling van dit alles zijn de laatste woorden dan uiteraard ook nog niet gesproken. Oók deze eerlijkheid hoort er bij. Want trots betaalt geen rekening. Saamhorigheid vult geen lege kas. En mooie woorden maken de gemaakte kosten niet ongedaan.

Maar wanneer we vandaag de balans opmaken, staat er naast het financiële verlies iets wat zich niet in euro’s laat uitdrukken. Iets dat veel langer blijft hangen dan een rekening; Trots.

Daarom willen we eindigen met een woord van dank. Aan iedereen die ons heeft geholpen. Aan iedereen die heeft meegedacht. Aan iedereen die een bericht stuurde. Aan iedereen die een hand uitstak. Aan iedereen die een taak oppakte. Aan iedereen die simpelweg liet weten met ons mee te leven. Iedere vorm van hulp was waardevol. Ieder gebaar telde

Want misschien is 18 juli 2026 uiteindelijk helemaal niet de dag waarop Al Wasl niet kwam. Misschien is 18 juli 2026 vooral de dag waarop wij ontdekten wie er wél waren.
En dát… dát waren er ontzettend veel.

Dank, en tot volgend jaar!!
As-salāmu ʿalaykum!!

DT