Lieve Marc (Namibie deel 3) - Rappe Arie in Afrika

17-02-2012 - bericht geplaatst door: S.C. Stiens

Lieve Marc (Namibie deel 3) - Vrijdag 17 februari.
Na de winterstop zijn er in het Frieze voetbal nog bijna geen punten vergeven Marc. Cambuur is een keer niet doorgegaan en het voetbal van het vijfde ligt ook nog stil. Wat dat aan gaat mis ik weinig maar aan de andere kant word ik dus ook niet gemist Marc. Wel opmerkelijk nieuws uit DKV Marc. Marco van Basten trainer van DKV. Ik meende dat San Marco van ons was, maar ik heb het mis Marc. Heb jij trouwens enig idee wat pannenkoek in het Fries is??

Ik kan terug kijken op een aardig aclimatiseringsproces Marc. Vanaf dag een vermaak ik me prima. Overdag op de daycare en s avonds op de farm. Een aantal wegen in Namibie zijn verhard maar de meesten zijn van zand en kiezelstenen (Gravelroads). Bij het verlaten van de asfaltweg van Windhoek naar Okahandja is het nog ongeveer anderhalf uur rijden op deze gravelroad naar de huntingfarm waar we verblijven.

Lieve Marc vanaf het moment dat we de op de gravelroad kwamen leek het net of we diverse filmsets binnen reden. Alle beroemdheden uit de film van de Lion king en enkele uit de Madagascar films liepen daar aan de kant van de weg, zaten in de bomen of vlogen in de lucht. De laatste hindernis om op de farm te komen is een eigenweg van 13 kilometer. Nu zul jij zeggen "makje 10 tot 15 minuten en klaar". Deze zandweg zit echter vol kuilen en die zitten tijdens het regenseizoen meestal vol water. Bij normaal weer doen we over dit stukje dan ook ongeveer een half uur. Na vele regenval kan dit oplopen tot 45 minuten. Dat is dus ongeveer Leeuwarden Groningen voor een normaal rijdende Leeuwarder.

Een bord aan het begin deze weg verteld dat er in dit gebied een mannetjes en vrouwtjes grondeekhoorn is uitgezet. Het is het enige nog in het wild voorkomende paartje van Nambibie. Wij kennen de grondeekhoorn vooral uit de Ice Age films. Het is dat grappige beestje wat telkens een eikeltje probeert te pakken maar wat hem dan steeds niet lukt. De farm krijgt subsidie om deze diertjes te beschermen en er voor te zorgen dat er vermenigvuldigd word. Later vertel ik je meer over deze bijzondere diertjes Marc.

Mooie blonde meiden zijn hier met de Huggle telescoop niet eens te vinden Marc. Maar ik heb hier wel een aantal mooie zwarte vrouwen gezien. Normaal houd ik niet zo van donker Marc maar op de daycare loopt me toch een mooie vrouw. Het is overigens een exacte kopie van Serena Williams de succesvolle tennister uit Amerika. Helaas voor Jennifer is zij niet geboren in Amerika maar in een van de meest afgelegen gebieden van Namibie. Helaas had zij niet de mogelijkheid om haar talenten te ontdekken en ontwikkelen en net als Serena uit te groeien tot een rijke tennister. Ze danst net als Shakira maar de heupen van Jennifer zijn niet ontdekt door een producer of wie dan ook. Elke keer als ze mij voorbij loopt lacht ze vriendelijk en gaat dan weer lief bezig met de kindjes.

Op de basisschool loopt ook een mooie dame rond Marc. Net als op elke basisschool is de juf van groep 1 de mooiste vrouw van de school. Ook in Ovitoto is dat niet anders lieve Marc. Shamyla is iets groter dan mij en 30 lentes jong. Ze heeft lang zwart haar en een lach waarvoor mijn diepbevroren blauwe ogen smelten. Ik zal proberen om de volgende keer meer over haar te kunnen vertellen Marc. Beetje sjansen met haar kan hopelijk geen kwaad.

Ik heb van horen en zeggen dat het als blonde en blanke westerling niet moeilijk moet zijn om een lokale Namibische vrouw te versieren Marc. De derde wereld vrouwen zien een toekomst in het westen wel zitten. Niet alleen om die reden kan een one night stand catastrovale gevolgen hebben Marc. Niet alleen voor het oplopen van een SOA maar ook het ter wereld kunnen brengen van een kleine Arie. Ik denk dus dat ik de truc met mijn drie duimen hier maar acherwege laat Marc.

Het eten op de daycare is eentonig Marc maar ik heb me voorgenomen om gewoon mee te doen met de kinderen. De eerste dag kregen we eten dat leek op een goedje dat we in Nederland bij de gamma kunnen kopen onder de naam stopverf. Een dikke drap waarin de lepel recht overeind bleef staan. Na een hap herkende ik de smaak weer, het was brinta. Nou kan ik jou vertellen dat ik om dit voedsel menig ruzie met mijn moeder heb uitgevochten. Elke dag voor het naar school gaan was ik misselijk van dit rare eten. Deze kinderen eten met gemak een bord leeg te grote van hun buik.

De tweede dag kregen we Mieliepap. Om het wat visueel te maken het lijkt op de lijm waarmee we de glasvezel tegen de muur plakken. Later meer over het middag eten Marc. Je gaat hier de kleine dingen waarderen Marc.

Hoevaak is het niet zo dat ik om vijf voor negen de winkel nog in ren om wat lekkers te kopen. Hoevaak is er dan nog maar een kassa open en hoe vaak staat er dan toch nog een aardige rij en elke keer vraag ik me dan weer geergerd af waarom er geen extra kassa word geopend. Nu ik hier ben Marc begin ik me te beseffen hoe goed wij het in Nederland hebben. De kiloknaller van de C1000 en sparen voor de Efteling bij de AH en natuurlijk de Poiesz waar het altijd opvalt dat het meevalt.

In Okahandja zit de Spar Marc. Leuke winkel ze hebben hier dingen die wij niet hebben maar dat is anders om ook weer zo. Het nadeel van deze winkel is dat we er ongeveer 2 uren voor in de auto moeten zitten. Mochten we onverhoopt dan toch de suiker zijn vergeten moeten we voor dit grapje een half uurtje rijden om bij de dichtst bijzijnde buren een kopje te lenen. Eten koken en kopen is hier dus een kwestie van goed plannen.

Tot slot dit Marc. Valentijnsdag word hier erg uitbundig gevierd. Niet met cadeautjes en dinertjes maar meer met kleding en knuffelen. Iedereen was in het wit en het rood gekleed. Er was een valentijnstoernooi georganiseerd. Er werd gevoetbald en de dames deden lijnbal (korfbal). Veel dorpelingen stonden aan de zijlijn te kijken naar het sporten. Ik kreeg steeds knuffels van dames die me een happy valentine wensten. Ik wist niet wie al die dames waren Marc dat was dan wel weer het zelfde als in Nederland want daar is dat ook een groot geheim.

Maar Lieve Marc later meer over dit toernooi en nog andere belevenissen ik moet weer opschieten mijn brinta word hard.

Hakuna Matata
Liefs Rappe Arie
De Blonde Italiaan

Dinsdag 14 februari - CSC Shirts
Net als in de rest van de wereld was het vandaag valentijnsdag. In Ovitoto was dat dan ook niet anders. De school had vandaag een valentijnscup georganiseerd.Er waren vier teams die meededen. 3 teams met schoolkinderen en een team met leraren en de lokale politie. Er was mij een dag ervoor door de politie gevraagd of ik in hun team wilde spelen. Natuurlijk wilde ik dat. Mooie gelegenheid om voor het eerst mijn meegebrachte oud CSC shirts van Dames 2 te tonen. Zelf heb ik ook even meegevoetbald met de leraren en politie. Omdat het voor mij ook nog winterstop is was ik nog niet in top conditie. De shirt zijn uit eindelijk voor de kinderen van de daycare.

Namens Otjiruze Children fund en de kinderen wil ik SC Stiens heel erg bedanken voor het schenken van de shirts aan de daycare.

Lieve Marc (Namibie deel 2) - Zaterdag 11 februari.
Lieve Marc, Ik ben nu bijna twee weken in Namibie en nog steeds zo onder de indruk van alles wat hier gebeurd Marc.

De eerste dag daycare was bijzonder maar de tweede dag en alle dagen daarna waren misschien nog veel indrukwekkender om mee te maken. Ik ben verliefd geworden op alle kindjes van de daycare en hun volgens mij ook op mij. Elke dag willen er meer kinderen mijn aandacht en zijn jaloers op elkaar Marc. Ze verdringen zich om mij heen en willen allemaal mijn hand. Erastes zijn eerste dag op de daycare was ook mijn eerste dag. Hij huilde verschrikkelijk. Gelukkig kon ik zijn aandacht met een bal spelletje afleiden. Schommelen vond hij ook leuk, ik hem duwen en af en toe in zijn buik kietelen. Toch moest hij zo nu en dan huilen. Op de daycare komen kinderen die over het algemeen geen moeder meer hebben. Die moeders zijn in de meeste gevallen overleden aan AIDS. De tweede dag zag ik een hele andere Erastes lieve Marc. Hij lachte de hele tijd en deed erg leuk met alle spelletjes mee. Tijdens het eten mocht hij naast mij zitten en dat was natuurlijk wat hij graag wou.

Over het algemeen krijgen de kinderen thuis mieliepap. Het is heel voedzaam en meestal ook het enige wat ze te eten krijgen. Op de daycare is dat anders Marc. Hier krijgen ze naast een ontbijt ook nog eens middageten voorgeschoteld. Dag drie zijn we naar de basisschool geweest. Echt niet best Marc wat een verschil met de scholen hier. Het meubilear van een aantal klassen kwam overigens wel van scholen van hier uit Nederland. Dus weer mijn ogen uitgekeken Marc. Maar ook de kinderen keken hun ogen uit. Ik liep alle klaslokalen in en alle kinderen wilden met mij op de foto. Ze zaten aan mijn kleren te trekken en zelfs door mijn haren te aaien. In bijna geen een lokaal was een docent te ondekken en de klassen waren overvol. Voor de eerste klas zat een groot hek voor de deur. Het hek was opslot. Door de tralies kon ik de kinderen zien zitten. De juf van groep een was ergens anders op het terrein en had het hek dicht gedaan zodat de kinderen niet naar buiten konden. De kinderen die daar naar school gaan slapen s avonds in een hostel wat naast de school staat. Lieve Marc toen ik daar was schrok ik wel even. Wat hebben wij het hier dan goed. We mogen hier nooit meer klagen over faciliteiten of wat dan ook. Slecht of misschien wel nooit onderhouden douche ruimtes. De slaapzalen waren kaal en grijs. De kinderen sliepen met hun vieren op een kamer. De matrassen waren oud en helemaal af gelegen. Dag vier ben ik door het dorp Ovitoto gereden.

Ovitoto bestaat ongeveer uit 22 gebieden. De daycare haalt de kinderen uit drie gebieden. Hoe groot het complete gebied is is mij nog niet duidelijk. Alle mensen die ik daar heb gezien wilden wat van me Marc. Een lift naar Okahandja of Windhoek. Ze wilden geld of ik moest wat van ze kopen. Er is mij zelfs een baby aangeboden Marc. Her en der staan huisjes Marc. Het gebied waar ik doorheen reed stonden alleen maar blikkenhuizen. De een nog meer in elkaar geknutseld dan de andere. Bij een van de bewoners mocht ik binnen foto's maken. Om zijn huis stonden allemaal oude kapotte auto's her en der verspreid. Alles wat wij normaal weg zouden gooien lag daar op het terrein of had een andere functie gekregen. Het huis was opgebouwd uit golfplaten van de meest uiteenlopende maten. Binnen was het donker er waren geen ramen. De stroomkast hing open en bloot in de hoek van de kamer.

Gelijk daarnaast stond iets wat op een radio en een waterkoker leek. De kleren hingen aan een tak aan de ene kant van de ruimte. Aan de andere kant stond zijn bed of iest wat daar op leek. Benjamin was erg blij met zijn huis en liet alles vol trots aan mij zien. De buurman was naast zijn huis een huisje aan het timmeren voor zijn zus die nu nog bij hem en zijn ouders inwoonde. Hij was trots op zijn eigen bouwwerk en liet mij de constructie testen. Het geraamte had hij gemaakt van boomstammen en dikke takken. Ik moet zeggen Marc dat het een stevige constructie was.

Uit het naast gelegen huis kwam een vrouw aan gerend. Ze had een tas vol met allemaal poppen gekleed in de Namibische klederdracht. Mijn tolk vertelde me dat ze voor de poppen 150 N$( Namibische dollars) moest hebben. Ik dus even snel de comma een plaats naar links verplaatsen en ik kwam uit op ongeveer 15 euro. Ik had helaas de beurs niet meegenomen en kon haar niet verblijden met een aankoop.Aan het einde van elke dag mag ik naar ons verblijf adres rijden Marc, ik gelukkig wel.

Veel Liefs

Rappe Arie, De Blonde Italiaan
www.weeshuisnamibie.nl

Lieve Marc (Namibie deel 1) - Vrijdag 20 januari.
Na lang praten en fantaseren is het dan zover Marc vandaag vertrekken we naar Namibie. Je weet dat ik er al lang naar uitkijk om samen met de mooiste dame van Leeuwarden dit avontuur te beleven. Helaas heb je haar nog nooit ontmoet maar je ogen rolden bijna uit je oogkassen toen je een foto van haar zag. Ook jij wilde wel met haar een avontuur beleven geloof ik.

Mijn vader wou om 09.00 vertrekken maar gelukkig kon ik er half tien van maken, Marc. Toen we twintig over negen bij Samantha waren stond samantha al in de deur opening. Net als elke keer dat ik haar zie schrok ik me ook deze keer weer rot Marc,wat een mooie meid. Haar blonde lange haren wapperden zachtjes heen en weer en haar mooie blauwe ogen keken met veel plezier diep in de mijne. Ze liet haar truitje zien en vroeg me of dit niet wat te koud was. Ik kreeg het er warm van fluisterde ik zachtjes in haar oor. Ze zuchte en vertelde mijn vader waar haar koffers stonden. Niet veel later vertrokken we richting Arnhem waar we om 13.37 de HSL naar Frankfurt zouden pakken. Halverwege heb ik op telefoon tomtom aangezet. Ik liet mijn vader zien dat ik de tomtom al had aangezet om zo in Arnhem het treinstation te kunnen vinden. Dit bracht mijn vader op het idee om dat ook te doen. We reden een langs de A50 gelegen parkeerplaats op. Net nadat we de snelweg hadden verlaten vertelde mijn telefoon al dat we weer naar links de snelweg op moesten. Mijn vader keek me raar aan en ik vertelde hem dat dat mijn navigatie was in mijn telefoon. Mijn vader vroeg aan mijn moeder of hij de tomtom uit haar tas mocht. Ik keek achter om en knipoogte even naar Samantha en zei tegen mijn vader dat het toch prachtig zou zijn als er een telefoon op de markt kwam waarin al navigatie zat ingebouwt. Mijn vader snapte er niets van en stelde de tomtom in waarop ik mijn navigatie maar weer uitzette. Toen ik niet veel later op het schermpje van de tomtom keek zag ik staan dat we genavigeerd werden naar het ziekenhuis in Arnhem. De auto rook lekker naar shampoo van Andrelon dit zal mijn vader wel wat in de war hebben gemaakt Marc. Snel zette ik mijn eigen tomtom weer aan. We waren ruim op tijd in Arnhem Marc. We waren zelfs zo vroeg dat we nog wel een keer heen en weer terug konden rijden als we wat vergeten waren.

Eens in de trein zaten we in een coupe met nog een duitser. Hans Gruber was een account manager uit de chemische industrie. Hij was net in Haarlem geweest en nu opweg naar huis. Leuk met hem zitten praten Marc. Wat me wel opviel was dat hij niet naar Samantha keek maar deste meer interesse had in mij. Fasinerent hoe deze duitse homo sprak over zijn werk. Helaas moest hij er in Duisburg uit. Vlak voor Koln ging het belletje voor de intercom. In het duits werd ons een mededeling gedaan waarvan ik niet veel snapte. Maar gelukkig werd de mededeling ook nog herhaalt in het Nederlands. Een Nederlands sprekende Herr Flick vertelde ons dat de trein kapoet was en dat we allemaal in Koln uit moesten stappen. Na een half uur wachten vertrok onze trein naar Frankfurt. Deze trein zat bommetje vol Marc. Onze koffers moesten in het gangpad van de trein staan om toch zicht te houden op onze spullen. Niet veel later zag ik een blonde lange vrouw aankomen lopen. Aan haar lichaamstaal te zien was ze niet blij. Van wie zijn die koffers snoude ze naar ons. Via de haar schoenen keek ik langs haar uniform omhoog en zag op het naamplaatje Helga staan. Nadat we onze koffers aan de kant hadden gezet was ze weer aardig. Niet veel later begreep ik waarom het ganpad vrij moest zijn marc. In deze trein werd gewoon eten geserveerd en niet veel later kwamen dan ook de schalen kartoffelsalad en duitse bierworsten voor bij.

Frankfurt
Aangekomen op flughafen Frankfurt moesten we eerst heel ver lopen Marc. Na een lange zoektocht moesten we in een trein stappen die ons verder transporteerde over de flughafen. Voor het treintje stond een grondsteward die ons onderling hoorde praten. Hij sprak ons aan en dacht dat we uit Zweden kwamen. En Lieve Marc gezien het scandinavische uiterlijk van vooral Samantha kon ik hem daarin geen ongelijk geven. Hij had natuurlijk ook de Bolletje reclame van de zweedse rondjes gezien en dacht dat Samantha een van de Zweedse schone met Zweedse rondjes was.

Lieve Marc, nog twee uren wachten en dan zou onze reis haar eerste climax bereiken. Om 20.00 zou onze vlucht vertrekken en nog steeds geloof ik niet dat ik straks samen met Samantha in het verre Namibie zit. Tijdens het inchecken wilden we graag weten als het vliegtuig vol zat. Bij een half leeg toestel konden we namelijk meer plaatsen opeisen en zo languit gaan liggen. Een baliemedewerker wilde ons natuurlijk graag helpen. Als voorwaarde stelde hij wel dat wij de wedstrijd tegen Duitsland aankomende zomer zouden verliezen. Ik zei tegen hem dat ik dat een goed idee vond en ik voegde er aan toe dat wij de laatste wedstrijd deze zomer weer van hun zouden winnen. De man had waarschijnlijk het speelschema niet goed doorgenomen en wist niet dat we elkaar pas weer tegen zouden komen in de finale. Na een drankje en een hapje stonden we een half uur voor vertrek voor de gate. Door de speaker vertelde een stem dat de mensen van de comfort klasse de poort door mochten. De man die ons had ingecheckt stond voor de poort. Lieve Marc, al waren we Sylvie en Rafael van der Vaart we mochten als eerst aan boord om een plaatsje uit te zoeken. Niet veel later stroomde het vliegtuig vol en wij hadden beide onze plaatsen opgeeist. Mijn eerste keer in een vliegtuig en nog gelijk zo ver ook. Ik was natuurlijk reuze benieuwd naar het opstijgen. Met veel mensen over hun eerste keer gesproken Marc en ook bijna even veel verschuillende antwoorden. Gerard had het nog nooit gedaan en Berend werd niet warm of koud van de eerste keer. Jacob Bulthuis vond het een geweldige ervaring. Het is net of je naar de zevende hemel gaat vertelde hij. Lieve Marc nu is de flughafen van Frankfurt niet een van de kleinsten die er is. Vanaf de gate tot aan onze startbaan moesten we toch nog zeker tien minuten rijden. Ik kan je vertellen dat dat de eerste keer nog spannender maakt.Samantha die eerst achter me zat kwam nog snel bij me zitten. Voor haar gemak had ze een trainingsbroek aangetrokken en een ander shirtje. Weer raakten mijn smaakpapillen overstuur Marc het leek wel of Samantha een kameleon was. Mijn handen begonnen te zweten en mijn knieen knikten nog maar dan daarvoor. Eindelijk was daar de startbaan en het vliegtuig begon vaart te maken. Samantha pakte me vast beet eerst zachtjes in mijn oor en fluisterde dat dit het mooiste was aan vliegen. Lieve Marc ik heb je nog zoveel te vertellen maar er wachten hier allemaal kindjes die mijn warmte en aandacht nodig hebben. Tot snel.

Hakuna matata,
Rappe Arie
De Blonde Italiaan

Lieve Marc (Namibie deel 3) - Rappe Arie in Afrika

Sponsors